Tου Παντελή Μπουκάλα, κριτικού λογοτεχνίας, δημοσιογράφου στην εφημερίδα “Η Καθημερινή”
Σάββατο 9 Μαρτίου 2002
αλλά μόνο και μόνο για να ευφημίσει τον ανάξιο, τον προβληματικό, τον ασθενικό, τον άχρηστο. Το ίδιο άλλωστε συνέβαινε και με τη λέξη “ευώνυμος”, ένα λεκτικό εύρημα με σαφή αποτροπαϊκό χαρακτήρα που δήλωνε την αριστερή πλευρά αλλά ξορκίζοντάς την. Και για να καταδειχθεί πόσο χαμηλά ήταν στην κλίμακα των αξιών το “αριστερός”, ας προσθέσουμε το επίθετο “σκαιός”, που και σήμερα ακόμα το μεταχειριζόμαστε για να ονομάσουμε κάποιον άνθρωπο τιποτένιο, σήμαινε ακριβώς “αριστερός”, όπως εύκολα τεκμαίρεται από πάμπολλα χωρία της αρχαίας γραμματείας.
Οι γλωσσικές συμβάσεις δεν είναι ποτέ ουδέτερες, αλλά συνοψίζουν αντιλήψεις και συνιστούν αξιολογικές και ιδεολογικές φόρμουλες. Με αυτό θέλω να πω ότι αυτή η μυθική σκέψη ξαναβρήκε τη δικαίωσή της στα νέα χρόνια, και μάλιστα γενικότερα στο δυτικό κόσμο και όχι μονάχα σε χώρες όπως η δική μας, όπου οι νικητές του εμφυλίου προέβαλλαν και επέβαλλαν την εξίσωση Αριστερά = Κακό. Στην επικράτηση ως αυτονόητης αυτής της στανικής εξίσωσης δεν ήταν μικρή η συμβολή των εκκλησιών, της δυτικής αλλά και της ανατολικής, μέλη της οποίας χρησιμοποίησαν και τον άμβωνα ακόμη για να επικυρώσουν με κίβδηλα θεολογικά συμφραζόμενα το διχαστικό τους κήρυγμα. Εδώ ακριβώς, στην πολιτική εμπλοκή της Εκκλησίας, στη στράτευσή της υπέρ του μισού πολιτικού φάσματος, μπορούμε να αναγνωρίσουμε έναν από τους πυρήνες της αρνητικής στάσης της Αριστεράς απέναντι στη θρησκεία. Ένας δεύτερος πυρήνας, ιδεολογικότερος, έχει χαραγμένη πάνω του τη συχνόχρηστη μαρξική ρήση που χαρακτηρίζει τη θρησκεία όπιο των λαών – γεγονός που δεν εμπόδισε τη μεταποίηση του ίδιου του μαρξισμού σε θρησκεία από κάποιους επιγόνους, οι οποίοι και επέβαλλαν την ειδωλολατρία σαν μόνη εκδοχή του θρησκεύεσθαι, με τον εαυτό τους φυσικά υψωμένο στη θέση του ειδώλου.
Ο Θεός των Γραφών, οι οποίες ανακοινώνουν το καινό μήνυμα ως οικουμενικό και αμερόληπτο, δεν είναι ούτε δεξιός ούτε αριστερός, όπως δεν είναι ούτε Εβραίος ούτε Αμερικανός ούτε Έλληνας. Μη λησμονούμε, άλλωστε ότι στη διάρκεια των αιώνων το “αντιλεγόμενον σημείον” – Ιησούς έχει ερμηνευτεί και ως σημείο επανάστασης, κοινωνικού τύπου επανάστασης, οι δε πρώτες χριστιανικές κοινότητες έχουν χαρακτηριστεί ως πρωτοκομμουνιστικές.
